Ανοίγοντας την καγκελόπορτα, ακούω το χαρακτηριστικό τιτίβισμα των πουλιών, τα οποία έχουν τις φωλιές τους σε όλα τα ψηλά δέντρα που περιβάλλουν τον κήπο αυτό. Ξεκινώντας τον περίπατο μου ακολουθώντας το πλακόστρωτο δρομάκι, αρχίζω να παρατηρώ το τοπίο γύρω μου. Απόλυτη διαύγεια κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα και ο αέρας που αναπνέω είναι πιο καθαρός από ποτέ. Ακόμα μπορώ να διακρίνω τη μυρωδιά του νωπού χώματος που άφησε η χθεσινή μπόρα. Προχωρώντας και καθώς πλησιάζω στην καρδιά του κήπο, πέρα από το τιτίβισμα των αρχίζω και ακούω αμυδρά ήχο από τρεχούμενο νερό. Γεμάτος περιέργεια για το τι θα συναντήσω ανοίγω βήμα ακολουθώντας τον ήχο. Λαχανιασμένος, αντικρίζω μια λιμνούλα γεμάτη με χρυσόψαρα και νούφαρα. Στα αριστερά της ένας καταρράκτης. Κάθισα εκεί δίπλα σε ένα βραχάκι πάνω από 3-4 ώρες, ούτε θυμάμαι πόσο, χαζεύοντας τα έντονα χρώματα των ψαριών και ακούγοντας τους ήχους της φύσης. Πλημμύρισα γαλήνη, ησύχασε η ψυχή μου και δεν κατάλαβα πως βράδιασε...
Ανοίγοντας την καγκελόπορτα, ακούω το χαρακτηριστικό τιτίβισμα των πουλιών, τα οποία έχουν τις φωλιές τους σε όλα τα ψηλά δέντρα που περιβάλλουν τον κήπο αυτό. Ξεκινώντας τον περίπατο μου ακολουθώντας το πλακόστρωτο δρομάκι, αρχίζω να παρατηρώ το τοπίο γύρω μου. Απόλυτη διαύγεια κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα και ο αέρας που αναπνέω είναι πιο καθαρός από ποτέ. Ακόμα μπορώ να διακρίνω τη μυρωδιά του νωπού χώματος που άφησε η χθεσινή μπόρα. Προχωρώντας και καθώς πλησιάζω στην καρδιά του κήπο, πέρα από το τιτίβισμα των αρχίζω και ακούω αμυδρά ήχο από τρεχούμενο νερό. Γεμάτος περιέργεια για το τι θα συναντήσω ανοίγω βήμα ακολουθώντας τον ήχο. Λαχανιασμένος, αντικρίζω μια λιμνούλα γεμάτη με χρυσόψαρα και νούφαρα. Στα αριστερά της ένας καταρράκτης. Κάθισα εκεί δίπλα σε ένα βραχάκι πάνω από 3-4 ώρες, ούτε θυμάμαι πόσο, χαζεύοντας τα έντονα χρώματα των ψαριών και ακούγοντας τους ήχους της φύσης. Πλημμύρισα γαλήνη, ησύχασε η ψυχή μου και δεν κατάλαβα πως βράδιασε...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου