190114_22

Ο επισκέπτης σκαρφαλώνει το χαμηλό πέτρινο τοιχάκι και πηδάει μέσα στον κήπο

παρατηρεί – επεξεργάζεται το τοπίο 

Βρίσκεται σε ένα τυχαίο σημείο μέσα στον κήπο.

Αφουγκράζεται την ανώμαλη έκταση του τεράστιου κήπου, το μαλακό και υγρό έδαφος και την ασυμμετρία της φύσης. Πλησιάζει το φαρδύ μονοπάτι με την αραιή και αχνή φωταγώγηση. Ακούει τον θόρυβο των χαλικιών, που σκονίζουν τα παπούτσια του, και των ξεραμένων φύλλων που έχουν πέσει από τα δέντρα. Λίγο πιο κάτω, τα δέντρα αυτά, διακλαδώνουν το χαλίκι μονοπάτι βάζοντας τον στην θέση να αποφασίσει ποιον δρόμο θα ακολουθήσει. Αριστερά βλέπει έναν ακανόνιστο σύστημα από φυλλοβόλα δέντρα και πυκνούς θάμνους, ενώ δεξιά μια ξεκάθαρη συστάδα από πολύ ψηλά πεύκα.

Επιλέγει να πάει αριστερά. Το μονοπάτι γίνεται σταδιακά όλο και πιο ανηφορικό και ξαφνικά τελείως χωμάτινο. Τα φύλλα πλέον καλύπτουν όλη τη διαδρομή. Οι σκιές των δέντρων δημιουργούν αφύσικες φιγούρες κάτω από το φως του φεγγαριού και των λίγων λαμπών. Σηκώνει το κεφάλι για να πάρει μια βαθιά ανάσα και αντικρίζει το βαθύ μπλε του ουρανού. Ο κρύος αέρας τον χτυπά στο λαιμό. Συναντά ένα παγκάκι καλυμμένο από φύλλα. Σπρώχνει μερικά για να καθίσει στην ξύλινη και κρύα επιφάνεια. Το παγκάκι τρίζει στην παραμικρή του κίνηση. Κάθεται για μερικά λεπτά σχεδόν ακίνητος ώσπου αρχίζει να παγώνει και αποφασίζει να σηκωθεί. Ακούει το θρόισμα των φύλλων που προκαλεί ο έντονος αέρας. Αυξάνει το βάδισμα του. Τον καθυστερούν τα πυκνά φύλλα στο έδαφος και οι λακκούβες που είναι κρυμμένες κάτω από αυτά. Στο βάθος αντικρίζει το πλάτωμα,  την έξοδο, την χαμηλή πέτρινη περίφραξη και πίσω της τα λιγοστά φώτα από το δρόμο και τα απέναντι κτήρια. Θα συναντήσει ξανά την στρωμένη από χαλίκι επιφάνεια και θα πάρει την έξοδο.