190114_04

   Καθώς ανοίγω την παλιά σκουριασμένη πόρτα μπαίνω μέσα, περπατάω σε σκληρές πλάκες που σχηματίζουν ένα κεντρικό μονοπάτι. Στη διαδρομή ακούγονται τα πουλιά πάνω στα αειθαλή δέντρα που στοιχίζονται παράλληλα και δεξιά του μονοπατιού. Η ανάβαση γίνεται πιο δύσκολη καθώς το έδαφος ανηφορίζει ελαφρώς. Στην αριστερή πλευρά, αυτό που τραβάει την προσοχή μου είναι ο έντονος ήχος από το κόασμα των βατράχων. Ζουν σε έναν μικρό τεχνητό βάλτο ο οποίος προσδίδει υγρασία σε αυτόν τον καταπράσινο κήπο. Τριγύρω υπάρχουν μικρά κυκλικά παρτεράκια με γκρι πέτρες γεμάτα με πολύχρωμα τριαντάφυλλα. Η εισχωρήση του φωτός γίνεται δύσκολα καθώς ξεπροβάλλουν απειλητικά οι θάμνοι απο την περίφραξη. Έχοντας φτάσει πλέον στην ειδοδο με εχει προϊδεάσει η έντονη μυρωδιά της αζαλεας, αλλά αντικρίζοντας την το θέαμα ειναι ακόμη πιο μαγευτικό εντείνοντας έτσι στην ανάγκη να εισέλθω στον προορισμό μου.