Ο ΚΗΠΟΣ
Ήταν σούρουπο. Όλα έμοιαζαν τώρα με ένα μπλε καμβά. Λίγα μπορούσες να διακρίνεις. Ελάχιστα χρώματα κατάφεραν να κρατήσουν την ταυτότητά τους και με τη σειρά το κάθε ένα έκανε την εμφάνισή του. Σκούρες αποχρώσεις του μωβ και του πράσινου, με ένα μόνο φωτεινό χρώμα το γαλάζιο. Λες και ο καλλιτέχνης ήταν παρών και εγώ ο σιωπηλός παρατηρητής της γέννησης του έργου του, η επιφάνεια απέκτησε γραμμές οι οποίες, λόγω της πραγματικής απουσίας του δημιουργού, έμοιαζαν να έχουν δίκη τους βούληση και έδιναν την παράστασή τους. Άλλες ενώνονταν και άλλες διαπερνούσαν η μια την άλλη σε τυχαία σημεία. Αυτό που στην αρχή έμοιαζε με αφηρημένη τέχνη σιγά σιγά πήρε μορφή, πήρε νόημα.
Έμεινα να κοιτάζω τα πρώτα σημάδια που
φανέρωναν έναν κήπο, κάπου σε μια απόμακρη πλευρά της γης, όντας ο μόνος που
γνώριζε για την ύπαρξη του. Θύμιζε ένα μικρό λιβάδι από λεβάντες, χωρισμένες σε
λωρίδες που χάνονται στον ορίζονται και ενοποιούνται σε μια σκοτεινή λωρίδα,
σαν ένα προμήνυμα ότι το σκοτάδι όπου να ναι θα κυριαρχήσει τον ουρανό. Το
περίεργο κομμάτι του πίνακα είναι πως τα όρια του κήπου δεν είναι ξεκάθαρα,
αντιθέτως αφήνεται να εννοηθεί η αίσθηση ότι αυτή η γη αποτελείται από
λεβάντες. Ωστόσο στο κέντρο του υπάρχει ένα κιόσκι, φτιαγμένο από λευκό
μάρμαρο. Η λεία του γυαλιστερή επιφάνεια σαν καθρέπτης αντανακλά το μπλε, το
τελευταίο φως της ημέρας με μια πιο ανάλαφρη απόχρωση, το γαλάζιο. Στέκεται στο
κέντρο και λάμπει σαν φάρος για όσους έχουν χαθεί σε εκείνη την έρημη γη.
Μέχρι τώρα δεν υπάρχει καμία ένδειξη
κίνησης. Μέχρι τώρα επικρατεί απόλυτη σιγή. Στο πλάι, ελαφρώς πιο πίσω και όχι
πολύ μακριά από το κιόσκι, εμφανίστηκαν δύο
ψιλά δέντρα. Έμοιαζαν με δάκρυα έτοιμα να τρυπήσουν τον ουρανό. Και αυτά
ακίνητα. Στους ψιλούς και λιγνούς κορμούς τους είναι δεμένο ένα σχοινί, το
οποίο έχει λυγίσει ελαφρά στο κέντρο του από το βάρος των διάφορων υφασμάτων
που κρέμονται από αυτό. Η παλέτα ζωντάνεψε και αποχρώσεις όπως το κεραμιδί, το
κίτρινο, το ανοιχτό καφέ και το λευκό κάλυψαν τα σεντόνια. Ένα μικρό αεράκι
παρασέρνει ένα από τα σεντόνια, το λευκό, το οποίο σαν να το άγγιξε κάτι
ευγενές και αθώο άρχισε να μετατρέπεται σε καθαρό χρυσό. Ενώ έψαχνε για λίγη
ώρα τη θέση του στον καμβά, κατέληξε στον ουρανό. Ήταν το μοναδικό στοιχείο που
μαρτυρούσε κίνηση, ίσως και πρωτοβουλία. Ίσως κατάλαβε το σχέδιο του δημιουργού
του, μόλις βρέθηκε ανάμεσα σε όλα τα ακίνητα στοιχεία και πρόλαβε να ξεφύγει,
πρόλαβε να αλλάξει το κατεστημένο και για το θάρρος του κέρδισε την
μοναδικότητά του. Πλέον αποτελούσε ένα φωτεινό και μεγαλοπρεπή ήλιο στο μπλε
βελούδο του ουρανού.
Ίσως
αυτή η πράξη να κατάφερε να δώσει λίγη ελπίδα στην μελαγχολία του αόρατου
καλλιτέχνη και σιγά σιγά τα χρώματα όλο και ζωντάνευαν. Κάπου στο βάθος φάνηκε
ένας χαμηλός ξύλινος φράχτης και στον έναν από τους δύο κορμούς τον δέντρων είχε
αποκοιμηθεί ένα μικρό αγόρι με κατάξανθα μαλλιά. Ανάμεσα στις λεβάντες
εμφανίστηκαν και άλλα λουλούδια, τουλίπες και λευκά τριαντάφυλλα, δίνοντας τον
κήπο τόσο ξεχωριστό άρωμα που κατάφερε να περιγελάσει τις αισθήσεις μου και
είχα την εντύπωση πως, για μια στιγμή, κατάφερα να το μυρίσω. Πως ένας κήπος
μπορεί να κρύβει τόση μαγεία και ομορφιά μέσα του; Ίσως αυτός ο κήπος να
αποτελούσε απλώς μια προσπάθεια έκφρασης μιας κρυφής πτυχής της ψυχής του
καλλιτέχνη ο οποίος αγαπούσε στην πραγματικότητα το φως και φοβόταν το σκοτάδι.
ΟΜΑΔΑ 15
Βαϊράμη Ιωάννα
Μακρή Κυριακή
Μανωλούκου Ελένη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου