190114_20

PLOTTING

 Ξύπνησα πάλι λόγω του νερού που πλημμύρισε την φωλιά μου. Βράχηκε το τρίχωμά μου και κρυώνω. Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι ότι ξέχασα να φράξω την τρύπα με χώμα και ξεκίνησε καταιγίδα.

 Βγήκα γρήγορα έξω και οι ηλιαχτίδες του ήλιου με τύφλωσαν πριν προλάβω να αντικρίσω τίποτα μπροστά μου. Μόλις κατάφερα να δω μπροστά μου, αντιλήφθηκα ότι το νερό τελικά προερχόταν από το ποτιστικό του Γίγαντα που μια στο τόσο φροντίζει το φαγητό μου. Έτσι κρύφτηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα μέσα στους ψηλούς θάμνους που περιβάλουν τον κήπο, κατευθυνόμενος όσο πιο ήσυχα και διακριτικά προς το πρωινό μου.

 Όταν έφτασα στον προορισμό μου, προσπάθησα να διαλέξω τι να φάω σήμερα, καρότο, λάχανο ή μαρούλι; Πηγαίνω να φάω την πρώτη μπουκιά του καρότου και ξαφνικά ακούω κάτι ενοχλητικό! Πρέπει πάλι να είναι η άλλη Γίγαντας, που με κυνηγάει πάντα χωρίς λόγο. Γυρνάω το κεφάλι μου προς τον ήχο και βλέπω πως με πέντε βήματα με έχει ήδη φτάσει κρατώντας το ξύλο.

 Πριν καν προλάβω να τρέξω με εκσφενδονίζει στην άλλη γωνία του κήπου μέσα στα νερά. Βουλιάζω προς τα μέσα αλλά ευτυχώς πατάω για να πάρω ανάσα. Προσπαθώ να σκαρφαλώσω το τοιχάκι της λιμνούλας που περιβάλει το νερό. Ξαφνικά, το νερό με πετάει προς τα επάνω και καταλήγω στο χορτάρι. Ευτυχώς, σήμερα τα χόρτα ήταν ψηλά και δεν μπορούσαν να με δουν, όμως αυτό με δυσκόλευε να τρέξω γρήγορα γιατί με χτυπούσαν την μουσούδα μου , άλλες φορές ο Γίγαντας τα κόβει και μυρίζει όμορφα. Παρόλα αυτά κατάφερα με δέκα άλματα να μπω στο σπιτάκι μου.

Νηστικός και σήμερα…ίσως μπορέσω να φάω όταν θα πέσει το φως.