190114_23

PLOTTING

Η αρχική εντύπωση που δίνεται από το σχήμα του κήπου είναι ότι αυτός είναι στρόγγυλος και περιβάλλεται από τραχείς ογκώδεις βράχους που περιορίζουν την ορατότητα σου πέραν από τα όρια του. Προχωρώντας προς την είσοδο του κήπου, η οποία είναι το μοναδικό άνοιγμα που σχηματίζουν οι βράχοι, παρατηρώ ότι το μεγαλύτερο του μέρος αποτελείται από στάσιμο νερό πολύ μικρού βάθους. Συνεχίζω την πορεία μου όλο και πιο μέσα σε αυτό το υγρό μέρος, πατώντας πάνω σε λεπτές λείες πλάκες ακανόνιστου σχήματος που σχηματίζουν ένα μονοπάτι πάνω στο νερό. Έχουν μέγεθος αρκετό ώστε να μπορεί να πατήσει σταθερά το πόδι μου και με τη μεταξύ τους απόσταση να είναι επίσης καλυμμένη από νερό και μικρή στο βαθμό που να καθιστά άνετο το βάδισμα. Με το που πατάω πάνω τους, αυτές βυθίζονται ελαφρώς, σε σημείο που να καλύπτονται οριακά, κάνοντας με να αισθάνομαι ότι βαδίζω πάνω στην επιφάνεια του νερού. Έτσι από τις πρώτα κιόλας βήματα βγάζω τα παπούτσια μου, αφού επιλέγω να πραγματοποιήσω την υπόλοιπη διαδρομή με γυμνά πόδια επιδιώκοντας μια αρκετά διαφορετική και πιο πλούσια για τις αισθήσεις εμπειρία. Με κάθε βήμα, εξαιτίας αυτής της μικρής βύθισης, παρατηρώ δεξιά και αριστερά μου να δημιουργούνται ομόκεντροι κύκλοι στην επιφάνεια του νερού  που διαδίδονται σταδιακά σε όλο τον υπόλοιπο κήπο. Ύστερα από αρκετά βήματα νιώθω κάποια αμηχανία αφού οι πλάκες αυτές αρχίζουν να δημιουργούν τυχαίες διακλαδωθείς πορείες. Παρατηρώ στο βάθος προς την κατεύθυνση μίας εξ αυτών, πως στο τερματικό σημείο της πορείας, βρίσκεται μια μεγάλη νησίδα. Παρατηρώντας και προς άλλες κατευθύνσεις, αντιλαμβάνομαι ότι αυτό επαναλαμβάνεται και με τις υπόλοιπες διαδρομές, με τις νησίδες να είναι διάσπαρτες στον κήπο προς κάθε κατεύθυνση οι οποίες φέρουν χαμηλή βλάστηση. Καθώς πλησιάζω κάποια από αυτές, αρχίζω να σοφίζομαι κυρίως μυρωδιές του χώματος και των διαφόρων φυτών που φυτρώνουν εκεί. Ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα και με μια πιο προσεκτική παρατήρηση, αντιλαμβάνομαι και άλλες πιο αδύναμες μυρωδιές όπως αυτές των βρεγμένων πετρών και της αποσύνθεσης των νεκρών φυλλωμάτων και φυτών. Κατά την επιστροφή προς το κομβικό σημείο του κήπου, παρατηρώ στο βάθος μια δυσδιάκριτη λόγω της μεγάλης απόστασης φιγούρα, που δεν εμφανίζεται στις υπόλοιπες νησίδες, γεγονός που μου ‘’γαργαλάει’’ την περιέργεια. Έτσι αποφασίζω να διανύσω την μεγαλύτερη αυτή δυνατή απόσταση και να βρεθώ στην τελευταία και εκτενέστερη νησίδα στο βάθος του κήπου. Πλησιάζοντας αντιλαμβάνομαι ότι η μυστηριώδης φιγούρα είναι μια μεγάλης ηλικίας ιτιά, κάτω από την οποία βρίσκεται  ένα ξύλινο φθαρμένο παγκάκι. Εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία για ανάπαυση που μου προσφέρεται. Η ιτιά μου προσφέρει μια αίσθηση προστασίας, αφού οι ριγμένες φυλλωσιές της προσφέρουν εν μέρει κάλυψη από τα φυσικά φαινόμενα. Κατά τη ανάπαυση μου, και καθώς κυλάει ο χρόνος, οι φυλλωσιές αλληλεπιδρώντας με τα στοιχεία της φύσης με κάνουν να νιώσω γαλήνια. Η σκιά τους δημιουργεί με την βοήθεια του φωτός διάφορα παιχνιδίσματα, ενώ μέσω του αέρα ακούγεται ένα γαλήνιο θρόισμα. Τέλος, πριν πάρω τον δρόμο της επιστροφής, το δέντρο μου δίνει την ευκαιρία να παρατηρήσω τα διάφορα πτηνά τα οποία βρίσκουν καταφύγιο εκεί και να απολαύσω τις μελωδίες που αναπαράγουν με το κελάηδισμα τους.